Λα Φιουμάνα.

Giuseppe Pellizza da Volpedo- La Fiumana

Ήμουν ένα πρωί στη Brera και έβρεχε. Τόσο πολύ που μέχρι και οι πλανώδιοι πωλητές με τις ομπρέλες είχαν εξαφανιστεί. Και βρέθηκα μπροστά από τη πινακοθήκη. Έξι ευρώ τίμημα για να είμαι στεγνός.

Πέρασα εκει μέσα αρκετή ώρα. Σάλες ατέλειωτες γεμάτες αγίους να ποζάρουν καθώς βασανίζονται. Και  σχεδόν παντού η Παναγία. Άλλοτε τροφαντή και καλοζωϊσμένη, άλλοτε σκοτεινή και σκεπτική, πάντα ωστόσο, ντυμένη σε φορέματα εντυπωσιακά και χρώματα αξιομνημόνευτα.   Σα τη Μπάρμπι με τις εκατοντάδες διαφορετικές εκδόσεις, τα χιλιάδες διαφορετικά φορέματα και αξεσουάρ σκεφτόμουν και χασκογέλαγα και με έπιανε και λίγη ντροπή γιατί με τόσο φωτοστέφανο που έβλεπα είχα γίνει και λίγο πιστός. 

Και λίγο πριν σκεφτώ σοβαρά να αγιάσω, έφτασα στη τελευταία σάλα και βρέθηκα μπροστά στη Fiumana. Κάθισα στα καρεκλάκια, τα τοποθετημένα τέσσερα στρατηγικά μέτρα από τον τεράστιο πίνακα, και έφτιαξα στα γρήγορα ένα playlist στο ipod. 

Αρκετά μετά η υπάλληλος- φύλακας του μουσείου με ρώτησε αν χρειάζομαι κάποια βοήθεια. Της είπα όχι και χαμογελώντας της έγνεψα προς το πίνακα. Χαμογέλασε και εκείνη με κατανόηση.

Όταν βγήκα έξω η βροχή είχε ήδη σταματήσει, είχε ήδη βγει ο ήλιος, την είχε ήδη στεγνώσει και είχε ήδη αρχίσει να σκοτεινιάζει. 

Είχα στεγνώσει και εγώ,  ίχνος βροχής στα ρούχα μου, παρά μόνο στα μάτια μου.

Monster in Town- Birdengine

I Do Wrong (Winter version) - The Great Park

Where I Used to Live- Thirty Pounds of Bone

Μια στιγμή σε τρία τραγούδια.

Όταν λίγες μέρες μετά με ρωτάς πως ήταν εκείνη η εκδρομή, η τάδε συναυλία, αυτή η βόλτα (οτιδήποτε τέλος πάντων κάνω που ξεφεύγει από τα στεγνά όρια της καθημερινότητας) συνήθως απαντώ αμήχανα και γενικά.

"Γαμάτα ήταν" ή "Πολύ ωραία πέρασα" θα πω και αυτό ήταν.

Ρώτα με ξανά μετά από αρκετό καιρό, όταν η εμπειρία θα έχει γίνει ανάμνηση και τότε θα μπορέσω να σου μιλήσω ψύχραιμα και λεπτομερώς.

Θα σου πω για την άκρη της πλαγιάς με την ανεμπόδιστη θέα προς το σημείο που ενώνονται τα τρία πόδια της λίμνης Como. Εκεί που έχασα την αναπνοή μου για λίγα δευτερόλεπτα καθώς δεν μπορούσα να χωρέσω στο μυαλό μου τόση ομορφιά. Θα σου περιγράψω την μυρωδιά της δροσερής υγρασίας που ανέβαινε από την λίμνη προς τα πάνω, έμπλεκε στα δέντρα και έφτανε στα ρουθούνια μου όμοια με το Glass της Bat for Lashes.

Θα σου εξηγήσω πόσο καθαρά άκουγα το Another World του Anthony να κρύβεται κάτω από την απόλυτη σιωπή εκείνου του απογεύματος καθώς έφερνα στο μυαλό μου την Κατεχάκη (προς Μεσογείων) των καθημερινών μου πρωϊνών.

Θα σου μιλήσω για τα χρώματα όσων έβλεπα. Το λευκό της χιονισμένης κορυφής απέναντι. Το θολό γαλάζιο της λίμνης και τα φωτάκια των παραθαλάσσιων χωριών. Την ολοπράσινη πλαγιά απλωμένη κάτω από τα πόδια μου. Και τα μπλε adidas μου να απέχουν μόλις ένα βήμα προς όλα αυτά καθώς τα χτυπώ στον ρυθμό του Thistle από τον Scott Matthew.

Τότε που δεν είχαν κυκλοφορήσει τα παραπάνω τραγούδια, είχα πει, απλά, πως πέρασα γαμάτα. Σήμερα όμως μπορώ να σου πω περισσοτερα.

Κατάλαβες;