Mute Swimmer.

Ο βρετανός Guy Dale είναι multimedia καλλιτέχνης και το 2010 κυκλοφόρησε από τη woodland recordings με το ψευδώνυμο Mute Swimmer το πρώτο (ομώνυμο) album του. Δίσκος με αυξανόμενο βαθμό δυσκολίας ίσως, κρυπτικός και αλλόκοτος, σε ανταμοίβει ωστόσο αλάθητα σε κάθε ακρόαση, ξεκλειδώνοντας σιγά σιγά τα γοητευτικά του μυστικά. 

Learn More /buy

Different Name

Different Name (video)

Song against Itself (video)

Thirty Pounds of Bone

O Βρετανός Johnny Lamb είναι ο Thirty Pounds of Bone. Και παίζει φολκ θαλασσένια και αλκοολική. Αυτή που θα ήθελες να ακούς αν βρισκόσουν εν πλω και κουρασμένος από μεθύσι. Ιστορίες από λιμάνια, πλάσματα θρυλικά της θάλασσας -η μπύρα να ρέει άφθονη- και στο βάθος να περνούν τα φαλαινοθηρικά. 

The Homesick Children of Migrant Mothers 2006

And They Go Down To It In Ships (EP) 2009

The Method 2010

listen/buy

When she Goes Up

Oh! To Be Ashore (Hope Lies)
Island's Ode to the Itinerant
Pasganger, Or The Wagon (live)
A Prince In A Pauper's Grave (Carter USM cover, live)

Λα Φιουμάνα.

Giuseppe Pellizza da Volpedo- La Fiumana

Ήμουν ένα πρωί στη Brera και έβρεχε. Τόσο πολύ που μέχρι και οι πλανώδιοι πωλητές με τις ομπρέλες είχαν εξαφανιστεί. Και βρέθηκα μπροστά από τη πινακοθήκη. Έξι ευρώ τίμημα για να είμαι στεγνός.

Πέρασα εκει μέσα αρκετή ώρα. Σάλες ατέλειωτες γεμάτες αγίους να ποζάρουν καθώς βασανίζονται. Και  σχεδόν παντού η Παναγία. Άλλοτε τροφαντή και καλοζωϊσμένη, άλλοτε σκοτεινή και σκεπτική, πάντα ωστόσο, ντυμένη σε φορέματα εντυπωσιακά και χρώματα αξιομνημόνευτα.   Σα τη Μπάρμπι με τις εκατοντάδες διαφορετικές εκδόσεις, τα χιλιάδες διαφορετικά φορέματα και αξεσουάρ σκεφτόμουν και χασκογέλαγα και με έπιανε και λίγη ντροπή γιατί με τόσο φωτοστέφανο που έβλεπα είχα γίνει και λίγο πιστός. 

Και λίγο πριν σκεφτώ σοβαρά να αγιάσω, έφτασα στη τελευταία σάλα και βρέθηκα μπροστά στη Fiumana. Κάθισα στα καρεκλάκια, τα τοποθετημένα τέσσερα στρατηγικά μέτρα από τον τεράστιο πίνακα, και έφτιαξα στα γρήγορα ένα playlist στο ipod. 

Αρκετά μετά η υπάλληλος- φύλακας του μουσείου με ρώτησε αν χρειάζομαι κάποια βοήθεια. Της είπα όχι και χαμογελώντας της έγνεψα προς το πίνακα. Χαμογέλασε και εκείνη με κατανόηση.

Όταν βγήκα έξω η βροχή είχε ήδη σταματήσει, είχε ήδη βγει ο ήλιος, την είχε ήδη στεγνώσει και είχε ήδη αρχίσει να σκοτεινιάζει. 

Είχα στεγνώσει και εγώ,  ίχνος βροχής στα ρούχα μου, παρά μόνο στα μάτια μου.

Monster in Town- Birdengine

I Do Wrong (Winter version) - The Great Park

Where I Used to Live- Thirty Pounds of Bone

Intermission #2

Πότε έκλαψες τελευταία φορά με τραγούδι;

Πρωινό ταράκουλο

Κοίτα πως έγινε. Ετοίμαζα ένα μικρό αφιέρωμα στην Drift Records για την επόμενη εκπομπή στον Poplie.eu και έψαχνα περισσότερα για τους καλλιτέχνες που έχουν περάσει από αυτήν. Και έπεσα πάνω στον Stephen Burch ο οποίος ηχογραφεί ως The Great Park. Enter πρωινό ταράκουλο.

Η folk είναι άτιμο πράμα. Ο κίνδυνος να βαρεθείς μέχρι λιποθυμίας είναι πάντα εκεί, κρύβεται πίσω από κάθε στροφή, πίσω από κάθε βαριεστημένο ήχο της κιθάρας. Η απόσταση ανάμεσα στην ατμόσφαιρα και στην αφόρητη πλήξη έχει το μήκος μυρμηγκιού.

Όταν όμως κάποιος την φέρει τόσο καλά όσο ο Great Park τότε θέλεις να βρέχει συνέχεια -μια κούπα καφέ αιωνίως γεμάτη στα χέρια σου- και να κοιτάς από το παράθυρο. Και να αφήνεις τις ιστορίες από την εξοχή του Stephen Burch να μεταλλάσσουν την απέναντι πολυκατοικία σε φάρμα, την λεωφόρο από κάτω σε κανάλι που διασχίζει ένα λιβάδι.

Ακόμη κι αν έχεις σε λίγο ραντεβού με την Megan Fox ή/και τον Hugh Jackman κάτσε πέντε λεπτά και άκου, τουλάχιστον, το πρώτο τραγούδι.

The Burning of the Two- The Great Park

Coastal Path- The Great Park

The Royal Canal- The Great Park

The Good Lord- The Great Park

Εdit: Εδώ θα βρείτε έναν σκασμό album του καθώς και live recordings διαθέσιμα για δωρεάν κατέβασμα. Ωραίος τύπος or what;