play doh

Ξερω ‘γω είμαστε πλαστελίνη. Και ξεκινάμε ωραίοι, εύπλαστοι, με χρώμα φωτεινό και καθαροί, και για καιρό νομίζουμε πως μπορούμε να είμαστε τα πάντα. Μέχρι να παραπέσουμε κάποια στιγμή κάτω από ένα κρεβάτι, λόγου χάρη.  Το σχήμα μας αλλοιώνεται, πετρώνουμε σιγά-σιγά,  σκουπίδια,  χνούδια,  ψίχουλα  όλα κολλάνε πάνω μας και γύρω μας και μέσα μας, και κάπως έτσι άδοξα, δίπλα σε μια ξεχασμένη κάλτσα, περιμένουμε καρτερικά να περάσει ο καιρός.

I Remember

Θυμάμαι τότε που είχα πάρει την στροφή κάπως περίεργα- δεν μου το βγάζεις από το μυαλό πως είχε και χυμένα λάδια κάτω- και βρέθηκα ανάποδα, αρτιμελής μα σαστισμένος. 

Από τότε σε κάθε ανηφορική δεξιά στροφή η μνήμη του σώματος παίρνει πρωτοβουλία. Τα χέρια σφίγγουν το τιμόνι, το σώμα κάπως καμπουριάζει, λίγο τα μάτια σμίγουν και η ανάσα γίνεται κάπως κοφτή. Μιλάμε για δευτερόλεπτα και αντίδραση ανεπαίσθητη, αν δεν το ξέρεις δεν θα το προσέξεις μα είναι εκεί. 

Μιαν άλλη φορά που σε είδα -μήνες μετά- το σώμα μου θυμήθηκε και λύθηκε στην αγκαλιά σου σαν να ήταν παλιά. 

Είχε περάσει όμως καιρός και αμέσως μετά ήρθε μια ανηφορική δεξιά στροφή από το πουθενά. 

About Today- The National

Πως πέρασα το καλοκαίρι μου

Sleep all Summer- Crooked Fingers

We are Nowhere and it's Now

"..."

Jacaszek

"only what's left is right"
Moloko

"let's reason together"

Sinead O' Connor

"don't know what to want from this world"

John Grant

"And none of this was lost to me"

Dry the River

"you can always share with me"

Essie Jain

-Download-

Δεν περνάμε καλά

Αλλά το κρύβουμε καλά.


-Πως πάει; 
-Μια χαρά. ( και πλήθος εμοτικον  σαχλών στην σειρά, σα να ξεχάσαμε την ένταση του fun στο 'are you nuts?') 

Σκέψου πως θα ήταν αν απαντούσαμε κανονικά.

The Empty Threats of Little Lord- Sunset Rubdown

.

Η Αντικατάσταση.

Μπερδεμένα πράματα. Χάνεις κάτι και προσπαθείς να το αντικαταστήσεις. 

Για παράδειγμα ένα αγαπημένο κοντομάνικο πουκάμισο. Αυτό που θες να το φοράς συνέχεια γιατί έχει σπάνιας ομορφιάς καρώ μοτίβο, η γραμμή του κρύβει επιμελώς την μπάκα, το μήκος του απόλυτα σωστό-ούτε πολύ μακρύ, ούτε πολύ κοντό - και τα μανίκια ακριβώς όπως πρέπει να κολακεύουν την υποψία μπράτσου, επιτρέποντας ωστόσο απρόσκοπτη κίνηση αν θελήσεις ξάφνου -λογού χάρη- να ξεσπάσεις αυθόρμητα με την χορογραφία του YMCA.

Περνάει όμως ο καιρός και εκέινο φθείρεται. Λίγο που το πλένεις αδιαφορώντας για την ένδειξη  handle with care στο ταμπελάκι, λίγο που δεν το βγάζεις από πάνω σου, γίνεται ρετάλι, ξεβάφει σε σημεία, σημάδια του άχρηστου roll-on στην μασχάλη, κάποιες ραφές που έχουν φύγει πέρα δώθε  και μια τρύπα να -με το μπαρδόν- κάτω δεξιά από τσιγάρο. Και τούτο το ένδυμα που τόση χαρά και αυτοπεποίθηση σου είχε προσφέρει φτάνει ο καιρός να το αφήσεις σε ένα συρτάρι γιατί που καρδιά να το πετάξεις. 

Και κάθε που περνάς από κάποιο μαγαζί όλο και έχεις στο νου σου για κάτι που του μοιάζει. Και  βρίσκεις, είναι αλήθεια,  διάφορα ωραία. Θαυμάσιο καρουδάκι το ένα μα τα μανίκια του θυμίζουν πουκάμισο παππού. Το άλλο σα να φτιάχτηκε για σένα μα είναι 80% συνθετικό και ξέρεις πως θα σε ενοχλεί. Και εκείνο το τέλειο το κοκκινομπλε-που είναι και σε συμφέρουσα τιμή- θα θελε πόντους λίγους ακόμη στο μήκος, ίσα-ίσα να καλύπτει την έλλειψη σιξπακ. 

Και έρχεται το καλοκαίρι που όσο να 'ναι το σηκώνει το φθαρμένο το λουκ, (ξέρεις, τουρίστας μες την πόλη, τσιμεντοκατασκηνωτής) και θα θελες έστω για λίγο να χαρείς εκείνο το φθαρμένο το ωραίο και αγαπημένο σου πουκάμισο αλλά μια μέρα η κοπέλα που έχεις και καθαρίζει το σπίτι το είδε και σκέφτηκε 'ουτε για κσεσκονόπανου ντε κάνιε αφτό' και το ριξε στον κάδο και άντε στο καλό. 

Και είμαι τώρα με μια ντουλάπα γεμάτη πουκάμισα (αλήθεια! σα να 'μαι η Κάρι Μπράντσω του καρώ) αλλά ομολογώ πως θα ήθελα αυτό το παλιό.

Σκέψου τώρα το ίδιο με ανθρώπους. 

The National- Think you Can Wait (youtube)