Η μελαγχολική μελωδία που κρύβεται πίσω από τους βρώμικους ήχους, ξεπροβάλλει δειλά και εφευρίσκει ξανά τον εαυτό της προς το φινάλε του Post-Noise. To βασικό μοτίβο του Freak Frame επαναλαμβάνεται επίμονα στο μυαλό σου για πολλή ώρα αφότου έχει τελειώσει το album. Και ανάμεσα μαχαίρια που μιλάνε, λάσπες και ουράνια τόξα έξω από το παράθυρο. Με αυτά και μ'αυτά εγώ δεν έχω ακούσει τίποτε άλλο πέρα από το Incoherent του Ekato-Enteka από χτές. Και δεν ακούω καν electronica.
